Ik mag niet meer bloggen van mijn lief, ik moet slapen. ‘Kijk eens in de spiegel’, roept hij er vlug achteraan…. ‘Ja dat zijn mijn ogen’, verdedig ik me. Sinds mijn bevalling word ik niet met rust gelaten door allemaal vervelende kwaaltjes. Nu dus een reactie op mijn ogen. Rood en geïrriteerd. Niet mijn ogen zelf gelukkig, mijn oogleden, ik zie nog prima. En heus, ik ben echt niet moe, dat komt vast door dat kwaaltje. ‘Branderige, vermoeide ogen’, zo las ik op internet. Tja en toen ineens ook uitslag in mijn hals, welja… ik zag er toch al niet uit… Laat maar komen. Maar $%^& wat jeukt dat zeg… en ik maar smeren.
Maar oké, toegegeven, ik ben gewoon ontzettend eigenwijs. Tuurlijk ben ik wel moe, veel en veel te moe zelfs. Zou dat de reden zijn van al die vervelende kwaaltjes die met niet met rust laten??? Het liefste zou ik de hele week even in mijn bedje blijven liggen en bijslapen maar helaas…. Ik heb twee prachtige, fantastisch mooie kindjes en die willen wat aandacht. En als die geweldig, lieve popjes dan eindelijk liggen te slapen heb ik allang bedacht wat er allemaal nog moet gebeuren. Is het niet het huishouden (serieus, ik krijg de was niet eens meer in één dagje weg…) dan is het wel al het moois dat ik nog moet maken doordat ik zelf teveel blog en daarmee veel te veel inspiratie op doe… Jullie schuld! En het huis, ja dat moet ook ineens vandaag allemaal opgeknapt…
Goed, prins roept, moet eten en mama met slapen!!!
Tidak ada komentar:
Posting Komentar