Zware baan ;-)

Een nieuwe dag, weer terug van de vakantie, helaas niet helemaal uitgerust maar we gaan er weer voor. Vertrouwd loop ik de afdeling op, lichte kriebel in mijn onderbuik als ik op het patiënten bord kijk, weinig bekende namen, hoge nummertjes wat zieke kinderen betekend. Hmm… eerst maar omkleden, koffie drinken en nog heel even bijkletsen met collega’s tot de dienst begint.

Overdragen en indelen. Ik hou mijn mond, ken de kinderen nog niet, het maakt me niet uit. Een kleine meid krijg ik toebedeeld deze ochtend. Mooi, ze ligt er nog een aantal dagen, kan ik me op haar storten het weekend. Een snoepje blijkt als ik aan kom bij haar bedje, een kleintje. Ziek dat wel, al ligt ze vredig te slapen. Nog wel.

Het is rustig en mijn kleine meid zet het op een brullen. Troosten lukt niet, haar speen wil ze niet. Kramp. Ik neem haar na een aantal pogingen in mijn armen waarna ze in slaap valt. Bij elke poging haar terug te leggen wordt ze wakker, uiteraard, zo werkt dat bij kleintjes. Omdat ik niks te doen heb, mijn collega’s niet kan helpen en het stiekem ook heerlijk vind besluit ik te blijven zitten. Tot haar moeder het van me over neemt. ‘Zware baan’, merkt één van de andere moeder glimlachend op. Tja, je moest eens weten…