Naar de oppas, een hele gebeurtenis. Voor mij dan. Zo af en toe komt het eens voor dat ik de kleine prinses weg breng, meestal doet lief dat. Raar blijft dat dan ook voelen, nog steeds. Ze komt er inmiddels al zo’n ruime 9 maanden. Ze is er helemaal thuis, zeker de laatste tijd. Samen lopen we het hofje in, samen kloppen we op het raam, want de bel doet het niet, waarna mijn prinses over de drempel heen stapt alsof ze thuis is. Ze wordt begroet door andere kindjes die blij zijn dat ze er weer is, die haar direct speelgoed aanbieden en net zo snel weer afpakken, zo gaat dat in peuter-kleuterland. Vervolgen kiest elke kindje weer zijn eigen weg in voor hun het speelpaleis bij de gastouder thuis. Sommige spelen al samen, die van mij nog niet. Heel gezellig al die andere kindjes maar zij trekt nog volledig haar eigen plan. Het is niet met elkaar spelen maar naast elkaar spelen en elkaar zo nu en dan een beetje in de weg lopen, fascinerend om te zien. Ik blijf dan ook graag even hangen om het tafereel gade te slaan. Ze gaat haar gang tot het moment dat ik aanstalten maak naar de deur te lopen. Ineens veranderd haar gemoed. Snel baant ze haar weg over alle auto’s en blokken en hangt aan mijn benen. Ze dreint, vraagt opgetild te worden en begint uiteindelijk te huilen als ik haar een kus geef. Vervelend voor mij vooral, zij is dit alweer vergeten als ik de deur achter me dicht trek, ze zwaait een keer, draait zich om en trekt weer volledig haar eigen plan.
Uiterlijk stoer loop ik weg, een brok in mijn keel en een knoop in mijn maag. Blij als de dag weer voorbij is, ik haar weer kan ophalen, ze me stralend met een dikke knuffel en een lach van oor tot oor verwelkomt als ze me ziet, gelukkig ze was me nog niet vergeten vandaag.
Tidak ada komentar:
Posting Komentar