Handicap

Om even terug te komen op mijn vorige stukje, ik heb een handicap, een hele grote. In mijn omgeving algemeen bekend. Ik kan goed kletsen maar ik kan niet praten. Niet echt bedoel ik. Praten over gevoelens, gedachtes en emoties enzo. Wat dat betreft ben ik net een man. Ik sluit alles op in de chaos in mijn hoofd, laat het daar lekker lang sudderen tot het er in tranen probeert uit te komen. Maar dat gebeurd niet. Het komt er niet uit bedoel ik. De tranen wel maar de gedachtes niet. Eerst stelt het nog niet veel voor, een inimini klein euveltje zit me dan dwars, ik merk het eigenlijk niet eens. Tot er nog een inimini euveltje bij komt, dan nog een en nog een tot alle mini euveltjes samen oplopen tot één grote frustratie. En het vervelende hieraan is dat als ik eenmaal gefrustreerd en geïrriteerd ben dat het alleen nog maar erger kan worden. Beter eigenlijk niet eens want daarvoor moet er actie ondernomen worden. En daar zit dan net mijn handicap.

Ik ga mokken, saggerijnen, huilen, snauwen, er is duidelijk wat aan de hand. Ik denk na over hoe de stap te nemen mijn opgekropte frustraties te uiten, denk nog langer na, en nog langer en hoe groter de druk van buiten af om nou eindelijk eens naar buiten te komen met de ergernissen, hoe moeilijker het wordt. De chaos in mijn hoofd wordt groter, zwarter, moeilijker, net zolang tot ik het zelf niet meer weet. De emoties blijven achter en de frustraties opgelost in één grote ondefinieerbare bal.

En dan is er nog de schaamte. Het zijn vaak kleine euveltjes die door mijn moeilijke gedoe tot een enorme olifant zijn gebombardeerd. Ik kan toch moeilijk na dagen zwijgen, saggerijnen, snauwen en moeilijk doen zegen dat ik me irriteer aan de manier waarop lief zijn sokken aandoet. En met alle euveltjes bij elkaar wil ik natuurlijk ook niet ineens een hele, veel te lang opgespaarde en daardoor veel te grote waterval aan irritaties en frustraties over lief uitstorten die vervolgens niet anders kan dan denken dat hij geen klap voor zijn neus waard is. Nee dat mag toch echt mijn bedoeling niet zijn. En dat maakt het juist nog veel moeilijker allemaal….

Want hoe saggerijniger ik word, hoe meer lief zijn best gaat doen lief voor mij te zijn. Op alle mogelijke manieren probeert hij er achter te komen wat mij dwars zit. Hoe kan ik op zo’n moment nou in***naam uiten waar ik last van heb????