Lekker burgerlijk

Soms bekruipt me ineens een vreemd gevoel. Dat ik ouder word hoef ik niemand te vertellen maar dat het me ineens heel duidelijk opvalt… Raar. Oké, ik vind vaak dingen raar, ik heb moeite aan nieuwe situaties te wennen. Zo vond ik het lange tijd raar dat ik een vriend had. Dat ik ging samenwonen was natuurlijk nog veel raarder en dat ik ineens een kindje in mijn buik had en moeder zou worden was toch werkelijk het aller aller raarst. Ik bedoel, ik ben veranderd. Ik ben niet meer wie ik was. Wie ik een paar jaar geleden was.

Jong met een bruisend sociaal leven, het liefste elke avond op een zonnig terras met zoveel mogelijk vrienden om me heen en mensen die ik niet kende die gezellig wilde aanschuiven, mensen die ik wel graag wilde leren kennen want aan alleen mijn eigen vrienden had ik toen nog niet genoeg. Iemand die graag naar een feest of festival ging, met veel te veel hobby’s, werkelijk alles moest worden uitgeprobeerd en iemand die graag bezig was met sport.

Ik wilde vooral niet burgerlijk worden. Ik was er zelfs een beetje bang voor en zette me er tegen af. Ik en mijn sociale leven, we maakten er grappen over. We proostte op manloos, kindloos zijn.

Maar toen kwam dus die relatie, het rijtjes huis en vervolgens het eerste kindje. Met dat eerste kindje verdween echt mijn oude ik. Nee, eigenlijk ontstond juist mijn nieuwe ik (sport en hobby’s had ik natuurlijk nog steeds). Ik kreeg ineens interesse in tuintjes, praat alleen nog maar over kindjes en ben fan van haken, kan het nog erger? Mijn sociale leven bestaat ineens bijna alleen maar uit mede moeders en jawel… wat zijn we toch lekker burgerlijk met z’n allen.

Hier was ik al die tijd dus zo bang voor, hier zette ik me tegen af. En raad eens wat… Ik vind het heerlijk zo. Met mijn eigen huisje, boompje, beesie! Lekker burgerlijk J. Maar nog steeds wel af en toe heel errug raar...